Iroha

Znalezienie Irohy wymaga wiedzy lokalnej lub dobrej aplikacji mapowej. Znajduje się na cichej ulicy w pobliżu świątyni Yoshiwara, oznaczonej jedynie małą latarnią i kurtyną noren. Przepychasz się przez zasłonę i wchodzisz do pokoju niewiele większego od łazienki, z ośmioma stołkami przy blacie i ścianą butelek za nim.

Mama-san przywitała mnie ciepłym „irasshaimase” i wskazała stołek. Była kobietą po sześćdziesiątce, o swobodnym uśmiechu i głosie sugerowającym lata ćwiczeń karaoke. Po postawieniu przede mną małego talerza edamame (przekąska za okładkę) zapytała, co chcę do picia. Mój japoński wystarczył, aby zamówić shochu na skałach, które podano w szklance tak hojnej, że graniczyło z niebezpieczeństwem.

Przy ladzie usiadło dwóch stałych bywalców, starszych mężczyzn, którzy najwyraźniej przychodzili często. Mama-san rozmawiała z nimi po szybkim japońskim, okresowo sprawdzając, co u mnie. Kiedy włączył się sprzęt do karaoke, jeden ze stałych bywalców z zaskakującą umiejętnością zaintonował balladę enka. Mama-san zagrała w duecie w refrenie.

Komunikacja była w dużej mierze niewerbalna. Uśmiecha się, kiwa głową, gestykuluje w stronę półki z butelkami. Kiedy próbowałem wypowiedzieć podstawowe japońskie zdanie, mama-san rozpromieniła się i nalała sobie hojną dodatkową porcję shochu. Kiedy jeden ze stałych bywalców zapytał, skąd jestem, poprzez tłumaczenie mamy-san, rozmowa przerodziła się w ciepłą, niepewną wymianę zdań.

Trzy drinki i okładka wyniosły 2500 JPY. To doświadczenie, siedzenie w maleńkim barze pod opieką japońskiej mamy-san, podczas gdy grało się karaoke i nieznajomi zostali tymczasowymi przyjaciółmi, było warte o wiele więcej.