Café 't Mandje

Café 't Mandje zajmuje wąską witrynę sklepową przy Zeedijk, pomiędzy Chinatown a końcem Nieuwmarkt De Wallen. Z zewnątrz jest niepozorny, namalowany znak nad małymi drzwiami, a wnętrze odkrywa się stopniowo, gdy już znajdziesz się w środku. Sufit znika pod setkami wiszących krawatów, szalików i pamiątek pozostawionych przez klientów na przestrzeni prawie stulecia; na ścianach wiszą oprawione w ramki fotografie Bet van Beeren, stare wycinki z gazet i portrety stałych bywalców, którzy stali się częścią mebli. Lada barowa biegnie wzdłuż jednej ze ścian, naprzeciwko niej stoi niewielki rząd stołków i jest miejsce dla jeszcze około dwudziestu osób, zanim przestrzeń osiągnie pełną pojemność.

Bet van Beeren prowadziła bar od 1927 r. aż do swojej śmierci w 1967 r., słynąc z witania klientów gejów i lesbijek w czasie, gdy większość holenderskich barów odmawiała obsługi, i słynącej z odcinania krawatów każdemu mężczyźnie, który zachowywał się źle, co wyjaśnia wystawa na suficie. Jej siostra Greet kontynuowała działalność do 1983 roku, po czym bar został zamknięty na 25 lat. Został ponownie otwarty w 2008 roku pod rządami Diany van Laar, siostrzenicy Bet, z nienaruszonym wnętrzem i nienaruszoną misją społeczną. Muzeum Amsterdamskie posiada w swojej stałej kolekcji kompletną replikę pierwotnego pomieszczenia.

Program napojów pozostaje celowo prosty: Heineken i Amstel z beczki, solidny wybór jeneverów, wina na kieliszki i krótka lista koktajli. Ceny odpowiadają obszarowi Zeedijk, a nie ruchliwemu rdzeniowi czerwonych latarni. Obsługa jest ciepła, ale wydajna; personel przełącza się między językiem niderlandzkim, angielskim i czasami niemieckim, w zależności od tego, kto wchodzi. Tłum miesza się ze starszymi bywalcami LGBTQ, którzy przychodzą od dziesięcioleci, z młodszymi gośćmi, mieszkańcami Zeedijk i turystami ciekawymi historii.

Odwiedź pokój w tygodniu lub wczesnym piątkowym wieczorem, aby faktycznie zobaczyć pokój; Sobota po 22:00 staje się miejscem spotkań wyłącznie na stojąco. Nie fotografuj klientów bez pytania, nie dotykaj wiszących krawatów i zamawiaj przy barze, zamiast oczekiwać obsługi przy stole. Chwile wspólnego śpiewania prowadzone przez starszych bywalców są jednym z charakterystycznych doświadczeń tego miejsca i odbywają się raczej spontanicznie niż zgodnie z harmonogramem.