Gainsbourg Bar

Bar Gainsbourg działa według szablonu ustalonego w latach 90. XX wieku i nie wymagał zmian. Przestrzeń jest wąska, głęboka może na 25 metrów, z barem wzdłuż jednej ściany i bankietami po drugiej. Drewno jest ciemne, oświetlenie żółte, a sufit wystarczająco niski, aby rozmowa odbywała się w wygodnym rejestrze. Wchodząc od Savignyplatz, głośność natychmiast spada z poziomu ulicy, a pierwsze wrażenie jest bliższe paryskiemu narożnemu barowi niż czemukolwiek innemu w Berlinie Zachodnim.

Program napojów szanuje motyw francuski, ale nie jest rygorystyczny. Odpowiednie pastis z karafką wody podawane jest we właściwy sposób. Koktajle domowe zmieniają się sezonowo i mają tendencję do zrównoważonych, duchowych kompozycji, a nie słodkich lub eksperymentalnych kompozycji. Lista win jest krótka, ale rozsądnie dobrana, głównie francuska z kilkoma włoskimi butelkami dla kontrastu. Barmani znają stałych bywalców po imieniu i pamiętają zamówienie z poprzedniej wizyty. Osoby nieregularne otrzymują taką samą opiekę przy nieco mniejszej liczbie rozmów.

W porównaniu do zawodów w Charlottenburgu bar jest starszy i bardziej osiadły niż Bar Zentral położony przecznicę dalej, co przyciąga mieszaną młodszą publiczność. Jest mniej surowy niż Rum Trader na Fasanenstrasse, ale kieruje się podobną filozofią starannie wykonanych klasyków w małym pomieszczeniu. Na weekendowego drinka Gainsbourg zapełnia się równomiernie od 23:00, a stoliki z tyłu powoli się przewracają. Wieczory w dni powszednie są spokojniejsze, a barmani mają czas na dłuższe rozmowy.

Na wizyty praktyczne przyjdź bez rezerwacji w dni powszednie przed godziną 22:00, a znajdziesz wolne miejsce. Noce w weekendy po godzinie 23:30 mogą wymagać krótkiego oczekiwania. Zakładki otwiera się łatwo i odkłada pod koniec wieczoru. Bar zamykany jest niezwłocznie o podanej godzinie i nie rozciąga się na ostatnie wezwanie. Płatność kartą jest normalna; wiele berlińskich barów nadal woli gotówkę, ale Gainsbourg przyjmuje jedno i drugie.