Warszawa

Warszawa znajduje się na końcu Alei Akhvlediani, łatwej do przeoczenia bocznej ulicy, która łączy się z obszarem pchlego targu Dry Bridge. Wejście jest skromne. Wewnątrz pokój jednoosobowy dzieli się mniej więcej na część barową i część wypoczynkową z małymi stolikami. Pokój na zapleczu zapewnia dodatkową przestrzeń w pracowite noce.

Głównym osiągnięciem Warszawy jest program koktajlowy. Podstawą menu są domowe napary (chrzanowa, wiśniowa, z dzikich jagód), z których barmani komponują drinki o wyraźnie gruzińskim smaku, zachowując przy tym międzynarodowe standardy koktajlowego rzemiosła. Szczególnie warto spróbować napojów na bazie chacha; Gruzińska brandy winogronowa ma złą reputację, ale warszawskie wersje są wyrafinowane i zrównoważone.

Obsługa jest uważna, nie unosząc się w powietrzu. Barmani mówią po angielsku i chętnie wyjaśniają menu. Zapytają o Twoje preferencje i pokierują Cię w kierunku czegoś odpowiedniego. To bar, w którym warto zaufać obsłudze.

Tłum to mieszanka specjalistów od mediów, typów kreatywnych, dobrze podróżujących turystów i okazjonalnych dyplomatów z pobliskich ambasad. Jakość rozmów jest zwykle wysoka. Bar jest popularny wśród par umawiających się na pierwszą randkę, co przyczynia się do panującej w nim ogólnie grzecznej atmosfery.

Ceny mieszczą się w górnym i środkowym przedziale Tbilisi. Koktajle w GEL 18-35 wydają się drogie jak na gruzińskie standardy, ale absurdalnie tanie według wskaźników Londynu i Nowego Jorku. Jakość uzasadnia każde lari. Lista win skupia się na gruzińskich winach naturalnych i jest uczciwie wyceniona.

Jedynym minusem jest rozmiar. W weekendowe wieczory bar wypełnia się nie do zniesienia, a oczekiwanie na drinki wydłuża się. Czwartkowy lub wczesny piątkowy wieczór zapewnia najlepszą równowagę atmosfery i przestrzeni.