Sonic Ballroom

Sonic Ballroom mieści się w prostym, industrialnym budynku przy Oskar-Jäger-Straße, kilka minut jazdy tramwajem na zachód od Eigelstein do Ehrenfeld. Wejście niewiele zdradza, tylko drzwi, tablica z plakatami informującymi o nadchodzących występach i bramkarz sprawdzający bilety. Wnętrze jest niemal komicznie proste: betonowy prostokąt z niską sceną z tyłu, długi bar wzdłuż jednej ze ścian, drugi mniejszy bar z przodu i korytarz do łazienki, na którym zawsze ustawia się kolejka w pracowite noce. Całkowita pojemność wynosi około 200, a na wyprzedanym koncercie wydaje się, że jest odpowiednio zapakowana.

Rezerwacja to miejsce, w którym miejsce zdobywa swoją reputację. Kalendarz obejmuje europejskie zespoły niezależne i punkowe koncertujące po Nadrenii, amerykańskie zespoły garażowe odbywające europejskie trasy koncertowe w małych salach oraz lokalne występy supportów, które zapewniają kolońskim muzykom odpowiednią scenę. Zespoły koncertujące niezmiennie wymieniają ten pokój jako jedno ze swoich ulubionych małych miejsc w Niemczech, ponieważ inżynier dźwięku zna to miejsce, a publiczność pojawia się wcześnie. Wielkie nazwiska czasami dają tu koncerty na rozgrzewkę przed rozpoczęciem właściwej trasy koncertowej, a wieczory te przekazywane są pocztą pantoflową przed jakimkolwiek oficjalnym ogłoszeniem.

Dźwięk jest głośny i nie powoduje kar, jeśli stoisz we właściwym miejscu. Lewa strona sceny korzysta z zestawu głośników ustawionego pod odpowiednim kątem; prawa strona walczy z tylną ścianą. Podłoga jest płaska, więc widoczność dla niższych widzów staje się trudniejsza, gdy sala zapełni się powyżej 150 osób.

Obsługa baru utrzymuje kolejki w ruchu. Piwo od 3 do 4 euro za szklankę, alkohole od 4 do 6, żadnego prawdziwego jedzenia poza okazjonalnym słoikiem z preclami na ladzie. Zewnętrzna część dla palących zapewnia przerwę między zespołami i funkcjonuje jako de facto przestrzeń towarzyska dla każdego, kto nie znajduje się bezpośrednio przed sceną.

Wieczory klubowe organizowane poza koncertami przyciągają inną, choć nakładającą się na siebie publiczność. DJ-e ​​nagrywają na winylach, a nie na cyfrowych, a płyty skłaniają się ku garażowi, surfingowi i post-punkowi. Wstęp na te wieczory kosztuje od 5 do 8 euro i odbywa się później niż koncerty, zazwyczaj po 4 rano.