Borogodó

Borogodó zajmuje małą witrynę sklepową w historycznym centrum Centro Florianópolis, z wejściem wychodzącym na jeden z brukowanych placów odchodzących od Praça XV. Wnętrze jest ciasne: wzdłuż jednej ze ścian biegnie bar, może z dziesięć stolików rozmieszczonych wokół otwartej podłogi i kącik, w którym rozsiadają się muzycy. Większość akcji dzieje się na zewnątrz, na chodniku, gdzie przy dobrej pogodzie na bruku ustawiane są stoły i krzesła. Sam plac jest na tyle mały, że muzyka przenosi się do sąsiednich budynków bez wzmocnienia.

Programowanie samby jest jedynym powodem, dla którego warto przyjść. Wieczory od czwartku do soboty przyciągają zmieniających się lokalnych muzyków, którzy poważnie traktują koncert. Standardowy format to roda de samba: muzycy ustawieni w kręgu, grający na instrumentach akustycznych (pandeiro, cavaquinho, gitara, tan-tan), przekazujący sobie solówki i wciągający publiczność do wezwania i odpowiedzi. Repertuar opiera się na tradycyjnej sambie de raiz z mocnymi akcentami kompozycji Velha Guarda. Pagoda i współczesna samba pojawiają się sporadycznie, ale rdzeń stanowi starszy materiał.

To publiczność sprawia, że ​​sala działa. Ludzie przychodzą specjalnie dla muzyki, znają repertuar, śpiewają do chórów i oklaskują poszczególne solówki. Rozmowy toczą się pomiędzy utworami, a nie nad nimi, a głośne rozmowy podczas setów są cicho wyciszane. Tłum liczy od 35 lat i więcej, jest też duża grupa stałych bywalców oraz mniejszy napływ ciekawskich turystów i gości z Argentyny, którzy słyszeli o tym miejscu.

W porównaniu do Bar do Noel i Bugio, Borogodó jest mniejsze, bardziej kameralne i bardziej skupione na samej muzyce. Opłata za wstęp jest skromna (10–25 R $ w zależności od aktu) i odzwierciedla wynagrodzenie artysty. Program jedzenia i napojów jest celowo prosty: kotlety, piwo butelkowe, caipirinha, podstawowe przekąski. Obsługa jest przyjazna i niespieszna. Zarówno Pix, jak i Cash działają; transakcje kartowe czasami opóźniają się w godzinach szczytu muzyki.