Robadors 23

Robadors 23 znajduje się przy ulicy, od której pochodzi nazwa, krótkiej przecznicy biegnącej pomiędzy Carrer de Sant Pau i Carrer de l'Hospital w dolnym El Raval. Ulica ma reputację i na nią zasługuje: na rogach stoją prostytutki, pod latarniami gromadzą się małe grupki, a nocną atmosferę najlepiej opisuje się jako szorstką. Samo miejsce to drzwi z tablicą zawierającą listę występów wieczoru, a pokój za nimi jest niewiele większy od apartamentu typu studio.

W środowy wieczór flamenco sala zapełnia się całkowicie do 21:30. Wcisnąłem się w miejsce pod tylną ścianą z plastikowym kubkiem czerwonego wina (3,50 EUR, obficie nalany) i obserwowałem, jak gitarzysta, wokalista i muzyk cajón wchodzą na małą scenę bez wzmocnienia poza jednym mikrofonem wokalnym. Set trwał około 70 minut, flamenco w stylu bardziej tradycyjnym niż fusion, a publiczność podczas każdego utworu zachowywała niemal całkowitą ciszę. Brawa między piosenkami można było usłyszeć tylko wtedy, gdy wszyscy na sali skupiali na sobie uwagę.

Tłum składał się w około dwóch trzecich z mieszkańców lokalnych i w jednej trzeciej z zagranicy, a przychodziło tu mnóstwo muzyków z sąsiedztwa. Nikt nie fotografował wykonawców; obiekt i jego stali bywalcy patrzą na to z dezaprobatą. Przez większą część wieczoru w barze można było płacić wyłącznie gotówką, a gdy ktoś nalegał, na chwilę pojawiał się czytnik kart. Całość bardziej przypominała spółdzielnię muzyczną niż bar komercyjny.

W porównaniu do Jamboree i Harlem Jazz Club, które rezerwują bardziej dopracowane występy w większych salach, Robadors 23 jest ostrzejszy, tańszy i bardziej lokalny. To rodzaj miejsca, które bardziej definiuje lokalną scenę muzyczną niż samą siebie. Wybierz się na środowe flamenco lub piątkowy jazz, spodziewaj się wstać i opuścić ulicę natychmiast po zakończeniu występu.