Mojo Bar

Mojo Bar to bar, którego potrzebuje każda dzielnica uniwersytecka. Jest mroczny, głośny, tani i bezkompromisowy w kwestii swojej muzycznej tożsamości. Ściany są kolażem plakatów zespołów, ulotek o koncertach i pamiątek rockowych, które gromadziły się przez lata. Oświetlenie ledwo kwalifikuje się jako oświetlenie. A piwo jest na tyle tanie, że studenci mogą sobie pozwolić na cały wieczór bez strategicznego planowania finansowego.

Muzyka jest osobowością baru. Klasyczny rock, punk, metal i muzyka alternatywna odtwarzają się w głośnikach z głośnością zniechęcającą do cichych rozmów. Podczas wieczorów DJ-skich wybór skłania się ku głębokim cięciom i ulubieńcom fanów, a nie komercyjnym hitom. Tłum reaguje na ulubione utwory fizycznym entuzjazmem ludzi, którym zależy na tej muzyce, a niewielkie rozmiary baru wzmacniają tę energię.

Dwupoziomowy układ zapewnia pewną różnorodność. Na parterze koncentruje się akcja, a bar stanowi jądro społeczne. Na górze jest więcej miejsca na stojąco i nieco mniejsza intensywność, co jest przydatne, gdy parter osiągnie pojemność. Obydwa piętra mają tę samą politykę muzyczną i tę samą mroczną estetykę.

Mojo Bar nie stara się być niczym innym niż jest. Nie ma tu rzemieślniczych koktajli, modnych dekoracji ani prób przyciągnięcia tłumów spoza podstawowej grupy demograficznej. Ta czystość celu jest jego największą siłą. Jeśli chcesz bar rockowy, to jest bar rockowy. Wszystko inne jest nie na miejscu.