Patrick Miller

Patrick Miller kursuje tylko w piątkowe wieczory i robi to od trzydziestu lat. Lokal w Merida 17 to prosta sala w stylu magazynu z gołym parkietem tanecznym, podstawowym oświetleniem i systemem nagłaśniającym, który znacznie przewyższa estetyczną klasę wagową tej przestrzeni. Nic w tym pokoju nie sugeruje tego, co dzieje się w nim. Potem zaczyna się muzyka.

DJ gra freestyle z lat 80., italo disco, hi-NRG i latynoską muzykę elektroniczną dla publiczności, która taniec traktuje jako sport wyczynowy. Na parkiecie tworzą się małe kręgi, w których poszczególne osoby na zmianę prezentują układy choreograficzne. Energia jest niezwykła. Publiczność to głównie Meksykanie, przedstawiciele różnych grup wiekowych i o różnym pochodzeniu, a zbiorowe zaangażowanie w muzykę tworzy atmosferę nie do podrobienia. Nie ma sekcji VIP, nie ma serwisu butelkowego, nie ma pretensji.

Nic innego w Meksyku nie może się z tym równać. Tylko piątkowy program, niszowy wybór muzyki i tradycja kręgu tanecznego sprawiają, że Patrick Miller jest naprawdę jedynym w swoim rodzaju przeżyciem. Pojawia się w dokumentach i publikacjach muzycznych właśnie dlatego, że nie da się go sklasyfikować. Opłata za wstęp jest minimalna, napoje tanie, a spektakl w całości generowany jest przez publiczność.

Przyjdź o 23:00, aby poczuć się komfortowo, zanim parkiet osiągnie szczyt około północy. Załóż coś, w czym możesz się poruszać, ponieważ w pomieszczeniu jest gorąco. Nie próbuj przyłączać się do kręgów tanecznych, jeśli naprawdę nie potrafisz się utrzymać; oglądanie to połowa doświadczenia. Preferowana jest gotówka zarówno w przypadku wejścia, jak i napojów.