Silbersack

Zum Silbersack nalewa tanie piwo na Silbersackstraße od 1949 roku i nic w jego wnętrzu nie wskazuje na to, że od tego czasu miały miejsce jakiekolwiek prace remontowe. Lepkie stoły, przyćmione oświetlenie, dym unoszący się w powietrzu i szafa grająca wypełniona rockiem i niemieckim popem. Podłoga budzi wątpliwości. Napoje są absurdalnie tanie. Jest to, w każdym znaczącym sensie, odpowiedni bar nurkowy.

Tłum to przekrój St. Pauli w jego najbardziej uczciwej postaci: starsi ludzie, którzy piją tu od dziesięcioleci, muzycy kończący zmiany w pobliskich lokalach, nocne marki szukające najtańszego piwa w okolicy i okazjonalni turyści, którym powiedziano, że to prawdziwa okazja. Nikt nie sprawdza autentyczności; pasek po prostu nigdy się nie zmienił.

Silbersack wyróżnia się na tle innych barów Reeperbahn tym, że nie próbował stać się niczym innym. Podczas gdy otaczająca ulica uległa gentryfikacji, zmieniła nazwę i goniła za trendami, w tym miejscu nalewano piwo po 2–3,50 euro i pozwalano, aby szafa grająca działała. Nie ma menu koktajlowego, nie ma DJ-a, nie ma opłaty za wstęp i nie ma pretensji.

W środku można palić, a od 1949 roku wentylacja nie uległa poprawie. Przynieś gotówkę; karty nie są akceptowane. Wybór szafy grającej skłania się w stronę klasycznego rocka i Schlagera, a głośność pozostaje na poziomie umożliwiającym rozmowę. Najlepiej zwiedzać je po północy, kiedy tłum jest już w pełni zebrany, a sala pulsuje energią, jaką wytwarzają tylko prawdziwe bary nurkowe.