Low Profile Club

Low Profile to coś, co w Salonikach jest najbardziej zbliżone do sali techno w piwnicy szkoły w Berlinie. Wejście jest celowo niejasne: bar na parterze przy bocznej uliczce Valaoritou ze schodami z tyłu prowadzącymi w dół do stalowych drzwi. W spokojne noce w tygodniu te drzwi są zamknięte, a piwnica nie istnieje. Od czwartku do soboty od około północy drzwi się otwierają, włącza się nagłośnienie i przestrzeń powoli wypełnia się aż do wczesnych godzin porannych.

Sala jest mała, według szacunków może pomieścić około 120 osób. Ściany są z niemalowanego betonu, na suficie widać rury i przewody, a kabina znajduje się na jednym końcu prostokąta, a nad nią znajduje się pojedyncza lampa błyskowa. System dźwiękowy to inwestycja: zestaw zbudowany z komponentów Funktion-One, dostrojony przez kogoś, kto wie, co robi, i na tyle głośny, że zatyczki do uszu nie są złym pomysłem z przodu. Bas siedzi nisko w klatce piersiowej, środek pozostaje czysty, a góra nie szarpie.

Programowanie to druga inwestycja. Booker organizuje cotygodniowe występy, w skład których wchodzą lokalni DJ-e z Salonik, przeszczepy z Aten i okazjonalni goście z Berlina, Lipska i Belgradu. Brzmienie utrzymuje się w strefie techno i minimalu, z okazjonalnymi przerwami i setami electro. Nie ma komercyjnego house'u, nie ma EDM, nie ma tech-house'u z wokalnymi akcentami. Tłum przychodzi specjalnie po to.

Pasek jest operacją poboczną. Piwo, wódki z mikserami, kilka shotów. Żadnych koktajli, żadnej listy win, o których można by mówić. Napoje są wycenione jak na klub nocny, ale nie są wyłudzane. Tłum pozostaje na podłodze przez większość nocy. Kolejki tworzą się na zewnątrz od godziny 02:00 w sobotnie wieczory i obowiązuje dyskrecja przy otwieraniu drzwi, więc duże grupy mężczyzn, którzy wyglądają, jakby weszli tu przez przypadek, są odrzucane. To nie jest opcja z barem Valaoritou; jest to opcja po barze Valaoritou, która działa do 06:00, kiedy reszta dzielnicy jest zamknięta.