Montparnas Piano Bar

Montparnas przeżył. Format baru z fortepianem w większości zniknął ze śródziemnomorskiego życia nocnego, wypchnięty przez głośniejszą i tańszą konkurencję, ale Montparnas utrzymuje ten model w Małej Wenecji od ponad dwóch dekad. Zaangażowanie widać w szczegółach. Fortepian jest prawdziwy, a nie syntezator. Pianista gra przez trzy godziny dziennie w dwóch lub trzech setach. Karta koktajlowa kładzie nacisk na odpowiednio wykonaną klasykę, a nie goni za trendami.

W pokoju frontowym znajduje się fortepian i najlepsze stoły. Siedzenie tutaj oznacza bycie wystarczająco blisko, aby zobaczyć dłonie pianisty na klawiszach, a reakcja akustyczna pomieszczenia oznacza, że ​​nie potrzebujesz wzmocnienia. Tylne pomieszczenie jest mniejsze i pełni funkcję przelewu, gdy przód się zapełnia. Obydwa pokoje mają ten sam dźwięk, choć wrażenie przebywania w drugim pokoju jest nieco bardziej odległe od przedstawienia.

Program muzyczny podąża przewidywalnym łukiem przez całą noc. Wczesne sety opierają się na standardach: Gershwin, Cole Porter, aranżacje Franka Sinatry, materiały Billie Holiday. Późniejsze sety otwierają się na bossa novę, greckie klasyki, takie jak utwory Theodorakisa i Hadjidakisa, oraz prośby publiczności. Pianista czyta pomieszczenie i dostosowuje się. Francuskie stoły zwykle proszą o Aznavour i Brel. Włoskie stoły trafiają do Carosone i Modugno. Amerykańskie stoły wymagają Great American Songbook.

Ceny napojów są wysokie, nawet jak na standardy Mykonos, a koktajle zbliżają się do 25 EUR. Płacisz za pokój, muzykę i wolniejsze tempo. Bar nie próbuje szybko odwracać sytuacji. Koktajl i kieliszek wina mogą tu wygodnie wypełnić dwie godziny i nikt nie namawia Cię do zamówienia większej ilości. W porównaniu do zaprojektowanych barów o zachodzie słońca wzdłuż nabrzeża, Montparnas jest celowo antyspektakularne. Wypłata to wieczór, który sprawia wrażenie, jakby należał do innej dekady.