Kaiserkeller

Kaiserkeller to piwnica. To nie jest skarga; o to właśnie chodzi. Schodząc po schodach pod Große Freiheit 36, wchodzi się do pomieszczenia z niskim sufitem, kamiennymi ścianami, przyćmionym oświetleniem i sceną umieszczoną prawie na poziomie podłogi. Intymność jest autentyczna. Kiedy gra tu zespół, w ścianach można poczuć bas. Wystrój jest minimalistyczny, pozwalając architekturze i nagromadzonej przez dziesięciolecia atmosferze działać.

Większość wieczorów przyciąga tłumy starsze niż ulica powyżej, ludzi, którzy przychodzą specjalnie dla muzyki rockowej, a nie potykają się od strony Reeperbahn. Barmani nalewają szybko i nie sprzedają za dużo. Pomiędzy aktami sala pozostaje towarzyska, bez wpadania w awanturę. W bardziej ruchliwe noce przestrzeń wypełnia się całkowicie, a brak wentylacji staje się zauważalny. Rozmowa toczy się w spokojniejszych momentach pomiędzy piosenkami.

The Beatles grali tu w 1960 roku i chociaż miejsce to uznaje tę historię, nie zmienia tego pokoju w muzeum. To odróżnia go od pułapek turystycznych, które handlują jednym znanym nazwiskiem. Kaiserkeller zdobywa stałych gości dzięki programom na żywo, a nie dzięki tablicy. W porównaniu do klubu Indra na końcu ulicy, Kaiserkeller wydaje się bardziej szorstki i głośniejszy, co lepiej pasuje do programu opartego na rocku.

Przynieś gotówkę i przygotuj się na dym; piwnica nie zapewnia dobrej cyrkulacji powietrza. Opłata za wstęp jest skromna, a ceny napojów są znacznie niższe od tych, które znajdziesz na poziomie ulicy na Reeperbahn. Najlepiej odwiedzić to wieczorem, kiedy gra zespół, który faktycznie odwiedziłeś, zamiast wpadać w ciemno. W większość nocy zamknięcie trwa do 5 rano.